Egilearen artxiboa: Maitane Legarreta

Honi buruz: Maitane Legarreta

Beasainen sortua, 1986an. Kazetaritzan lizentziatua, AEKn irakasle. Irakurtzea dut afizio, eta idaztea nagikeriari aurre egiteko noizbehinkako indizio. Letrak edozein modutara maite ditut: soil-soil ala irudiekin, doinuekin eta abarrekin jantziak. Baina, batez ere, pentsamenduz, zorroztasunez, emozioz eta astinaldiz eraikiak.

Saretutako hitzak

Argazkia: La Salle ikastetxea

Euskarazko liburuekin kalera atera ginen joan den igandean Beasainen. Herriko hainbat txokotan, zutik zein eserita, liburua irakurtzen aritu ziren bertako haur eta helduak. Beasaingo Ezkiaga auzoan genuen abiapuntua eta, bertan apur bat irakurri eta abestu ondoren, liburuak eskuetan genituela, kalejiran abiatu ginen Beasaingo Ezkiaga auzotik Dolarea parkera, trikitilari eta txistulariek lagunduta. ibilbidean aurrera egin ahala, gero eta irakurle gehiago batu ziren eta koadrila ederra elkartu ginen amaieran.

Argazkia: La Salle ikastetxea

Argazkia: Juantxo Unanua

Dolarea parkean ekitaldi eder bezain xumea burutu zen. Irati Goikoetxeak gidatu zuen saioa eta denetik izan zen: marrazketa, dantza, literatura, bertsoa, kantua….Ikuskizun artistiko anitza, azken finean.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Era berean, ekimen interesgarria ere jarri zen martxan. Herriko hainbat lantegi edo taldeetako ordezkariei euskarazko liburuak banatu zitzaizkien gune horietan irakurketa sustatzeko. Toki bakoitzeko kidea eskuratu duen liburua irakurtzeaz arduratuko da eta fitxa bete ondoren,  beste lankide bat topatuko du gauza bera egiteko. Horrela, katea ez etetea lortuko da eta liburua bizirik mantentzea eskuz esku.

Argazkia: La Salle ikastetxea

Aurrez parte-hartze kopuruaren inguruko errezeloak banituen ere, jende asko bildu zen euskarazko liburuaren aldeko aldarria egiteko. Hunkigarria izan zen kalean herritar ilara luzea ikustea, liburua eskuetan zutela. Bereziki gogoan dudan uneetako bat ozen irakurri genuenekoa izan zen. Dolarea parkeko harmailetan eserita geunden dozenaka lagunei liburua zabaldu eta aldi berean ahots goran irakurtzeko enbidoa bota zigun Irati Goikoetxeak , eta handik gutxira zurrumurru zoragarria sortu zen parkean. Hainbat ahots ezberdin euskarazko hitzak aireratzen, haizeak zabal zitzan.

Argazkia: Juantxo Unanua

Orduan konturatu nintzen ezkutuan, bakardadean eta isilpean egiteko joera dugun hori, egun argitan,  kalean eta jendartean elkarbanatu dezakegula. Irakurle taldeek balio dute horretarako, irakurketaren inguruko hausnarketak partekatzen ditugulako ingurukoekin eta  baita geure bizipenak ere sarritan. Baina gauza gehiago ere egin litezke, igandekoak erakutsi zigun moduan. Elkarrekin ahotsak, euskarazko hitzak, sentipenak… josi eta josi aritu gaitezke, sare bihurtu arte. Erronka polita dugu Beasainen datozen udaberrietarako.

Goierri telebistaren bideoa

Koadernoa zuri

Hika antzerki taldearen Koadernoa zuri antzezlana hainbat emanaldi egiten ari da Euskal Herrian eta laster obraren sortzaileetako bat den Arantxa Iturbek izen bereko liburua aurkeztuko du. Antzezlaneko istorioan, alaba zaharrenak idatziko du koaderno zurian, urtetan barruan gordetakoak ateratzeko asmoz. Obraren zuzendari eta sortzaile den Agurtzane Intxaurragak adierazi duen bezala, <<zuri, amari, protagonistetako batek idazten dion koadernoa daukagu, eta, bestetik, urtetan zuri egon den koaderno bat da, esan ezin izan diren hitzez betetzeko prest. Ikusleei koaderno zuri bat eskaini eta hura betetzeko gonbita egin diegu. Denok daukagu barruan bizi izan dugun zerbait, gurekin daramaguna, hitzen bidez adierazteko gai izan ez garena>>.

Hain zuzen ere, horixe da jende askori ezinegona sortzen diona: koaderno edo orri zuria. Zenbat ikasle geratu ote dira orriaren edo ordenagailuaren aurrean izoztuta? Zenbat ikasle, idazle, sortzaile, maitale, lagun…? Azken finean, beldurtuta, trabatuta, barruko pentsamendu edo emozio uholdea hitzez hitz nola askatu asmatu ezinda.

Duela gutxi entzun nion Tom Ford diseinatzaile, zuzendari eta gidoigileari, idazten hasteko zer kontatua izan behar dela. Zer kontatua dugunean ere, komeria ugari izaten dira sarritan, edukiaz gain forma erabakitzea izaten baita zailtasunik handienetakoa, hau da, adierazi nahi duguna nola helarazi.

Eta lehen baldintza ere betetzen ez bada? Idazteko gogoa izan dezakegu baina gairik ez izan buruan, istorioa edo mamia falta. Alferrikako lana dela irudituko zaio askori zer esan nahi duzun jakin gabe lumari heltzea, baina Picassok inspirazioak lanean harrapatzea espero izaten omen zuen.

Beraz, zer egin daiteke idazteko gogoa izan baina zertaz aritu ez dakigunean? Idazle Eskolan jaso nuen galdera honen erantzuna, bertan ikasi bainuen heldulekuak edozein tokitan topa daitezkeela: kaleko objektuetan, irudietan, argazkietan, kantu batean, hitzetan, espazio batean…Zentzumenak irekitzea da kontua, eta barruak “klik” egiten dizunean, idazten hasteko garaia iritsi dela esan nahi du. Izan ere, guztia gure barruan eta kanpoan dago aldi berean, eta biek bat egiten dutenean, halako garra sortzen da, zerbaiten abiapuntua dela adierazten dizuna. Ez dago bide guztia hasieratik amaierara ezagutu beharrik, nahikoa da hari-muturra izatea eta hari tira egitea. Berak eramango zaitu joan behar duzun tokira, eta iristen zarenean, emaitza dena delarik ere, beti izango duzu bidean aurkitutakoak sortutako zirrara.